مسابقات Out Back Challenge

0

مسابقات آف رود در سراسر جهان از تنوع فراوانی برخوردار است . ماهیت هریک از این مسابقات با دیگری تفاوت های فراوانی داشته و تنها وجه تشابه آن ها آف رود بودن تمامی آن هاست . مسابقات داکار ، مسابقات محلی و بین المللی روسیه ، مسابقات جنگل تروفی مالزی ، جاده ی ابریشم ، G4، KOH ایالات متحده ، مسابقات Sahara ، مسابقات آف رود ولز  و بسیاری دیگر از مسابقات که همگی دشواری های خاص خود را دارند . اماشاید بتوان به نوعی نفس گیــرترین مسابقات آف رود جهان را Out Back Challenge استرالیا نامید. مسابقه ای که در منطقه ای خالی از سکنه و دورافتاده برگزار می شود نقطه ای از کره ی خاکی در استرالیا که گاهی گفته می شود خالی از هرموجود زنده ایست . رقابتی ۶ روزه که روز و شب نمی شناسد و در تمامی ساعات این ۶ روز بی وقفه در جریان است .

Outback challenge را می توان تنها مسابقه آف رود دانست که با فرارسیدن شب نیز از فعالیت نمی افتد و همچنان ادامه دارد و از جذابیت فراوانی برخوردار است . طبق قوانین مصوب انجمن CCDA استرالیا که مرجع قانونی کلیه ی مسابقات اتومبیلرانی در استرالیا می باشد، اتومبیل های شرکت کنندگان می بایست همانند اتومبیل های معمولی دارای چراغ ، شیشه ی جلو ، بیمه نامه ی معتبر و… باشد . همچنین این اتومبیل ها باید حداقل ۵۰ درصد شکل خودروی اصلی تولید انبوه کارخانه را دارا بوده و سایز لاستیک هم در نهایت می تواند تا ۵/۳۶ اینچ افزایش یابد . بدنه ی خودروها باید حداقل ۵۰ درصد از جنس بدنه ی اصلی کارخانه ای یعنی آهن را دارا باشد . انتخاب پیشرانه ، نوع محور سیستم تعلیق و دیگر مسائل فنی آزاد است .

از آنجایی که عبور از موانع این مسابقات بسیار دشوار بوده و در مراحلی با سرعت بالا باید انجام  پذیرد ،موفق ترین اتومبیل های شرکت کننده آن هایی هستند که توازن و تعادل بین قدرت پیشرانه، سیستم تعلیق و قفل دیفرانسیل ها و نیز تقسیم وزن (Distribution) مناسبی داشته باشند . مهم تراز همه وجود پیشرانه ای بادوام است که طی ۶ روز برگزاری ، توانایی تحمل فشار مداوم را داشته باشد .

مسابقه Outback challenge که به  OBC معروف است ترکیبی از چند مسابقه است و از دوش آب گرم و ماساژ بعدازظهر خبری نیست ، استراحت تنها برای رفع خستگی میسر است ، تعمیرات اعم از نقص فنی و یا شکستگی قطعات و جوشکاری باید در محل انجام پذیرد . جای راحت برای خواب را باید فراموش کرد . خواب در فضای باز صورت می گیرد و این در حالیست که با وجود حشرات و پروانه های غول پیکر منطقه تصور قطع شدن مبارزه برای شرکت کنندگان پیش نیاید . به غیر از سوخت ، رقبا می باید به طور کامل ملزومات شخصی خود مثل غذا ، لباس ، چادر کمپ ، ابزار و ادوات مورد نیاز ، قطعات یدکی ، تجهیزات مربوط به تعمیرات و . . . را به همراه داشته باشند .

تمامی مراحل تعمیرات در مواقع بروز مشکل توسط خود شرکت کنندگان انجام می پذیرد . کارگروهی و تیمی از اصول اصلی این مسابقات می باشد . در اکثر مسابقات OBC حداقل ۵۰ تیم شرکت کننده وجود دارد و این خود شرایط رقابت دشواری را رقم     می زند . همه ساله شرکت کنندگانی از اقصی نقاط دنیا برای شرکت در این مسابقه به استرالیا می آیند .  حامیان مالی مسابقات OBC معمولا شرکت هایی هستند که محصولاتشان مستقیماً دراین مسابقات مورد استفاده قرار می گیرند .

شرکت هایی چون ARB . Pro Comp tire  Warn . snorkel safari ، از حامیان اصلی و ثابت مسابقات OBC هستند

محصولات این شرکت ها در یکی از سخت ترین رویدادهای آف رود جهان مورد آزمایش قرار می گیرند .

فاصله ی بین انبارهای سوخت حداقل ۵۰۰
کیلومتر بوده و عدم دقت و برنامه ریزی در ذخیره و مصرف سوخت مسئله ساز
خواهد بود . همچنین به همراه داشتن آب کافی ، دو لاستیک یدکی ، کمپرسور باد
پرتابل دوگانه ، وسایل جوشکاری ، قطعات مصرفی وینچ ، پروژکتور قابل حمل و
قابل اعتماد با نور کافی و مصرف کم ، آلتراناتور دوگانه جهت ذخیره ی انرژی
برای مواقع اضطراری ، به همراه داشتن حداقل دو دستگاه GPS حرفه ای  ضدضربه و
ضد آب که در صورت بروز مشکل برای یکی ، دیگری مورد استفاده قرار گیرد .
پمپ تخلیه ی آب از کابین در هنگام ورود به رودخانه و مسیرهای آبی و بسیاری
ملزومات دیگر که نبود هر کدام در طول رقابت باعث زمین گیر شدن شرکت کننده
خواهد شد .

موانع بکار گرفته شده در برخی از مراحل
OBC منحصر به فرد است . این موانع به دو صورت طبیعی و مصنوعی در نظر گرفته
می شود که عبور از هریک نیازمند کار تیمی افراد و توانایی بالای اتومبیل
شرکت کنندگان است .

اولین مسابقه ی OBC در سال ۱۹۹۹ و در اطراف شهر ارواح Silverton در منطقه ای دورافتاده و با حمایت مالی ARB برگزار شد .

در آن زمان برگزارکنندگان OBC  ، خواستند
از یک مسابقه ی محلی یک رویداد بین المللی بسازند، هدف بلند مدتی که به آن
دست یافتند ، مسابقه ای که همه ساله شاهد برگزاری آن هستیم .

در دومین سال برپایی OBC در سال ۲۰۰۰
مراحل ماجراجویانه ی آن (Adventure) افزایش یافته و مراحل شن و ماسه در
Denian نیز به آن اضافه گردید . در سال ۲۰۰۱ علاوه بر مراحل قبلی صعود در
مسیرهای پرشیب و گذرگاه های گلی و همچنین عبور از علفزار و مسیرهای صعب
العبور Nundooka  بر آن افزوده شد .

در سال ۲۰۰۲ عبور از مناطقی با زمین ناهموار و سنگلاخی و نیز شن و ماسه در Pincally بر دشواری های OBC افزود .

سال ۲۰۰۳ را می توان بزرگ ترین ،طولانی
ترین و دشوارترین OBC  برگزارشده تا به امروز نام نهاد . رقابتی در ۷ روز و
با حضور ۶۴ تیم که از جمله ی آن ۱۲ تیم خارجی از مالزی، ژاپن، دانمارک ،
آلاسکا، فرانسه ، انگلستان و آفریقای جنوبی که در مسیری بیش از ۲۰۰۰
کیلومتر متشکل از   سخت ترین موانع طبیعی و مصنوعی به رقابت پرداختند.
رقابتی سخت که OBC 2003 را در ذهن علاقمندانش جاودانه کرد .

در سال ۲۰۰۴ دیگر OBC به یک مسابقه ی
پرطرفدار بین المللی مبدل شده بود . ساخت ۳ ساعت برنامه ی تلویزیونی از
تمام مراحل آن و پخش آن در بسیاری از کشورها در طول ۷ روز رقابت OBC  باعث
شناساندن این رویداد به علاقمندان آن در جهان شد .

در سال های ۲۰۰۵ و ۲۰۰۶ ، استقبال فراوان
علاقمندان به مسابقات Off Road در سراسر دنیا باعث گردید ، ثبت و ضبط این
مسابقات شکل تازه ای به خود بگیرد و تصویربرداری از کلیه ی مراحل جالب OBC
برای دوستداران پرطرفدارآن بسیار مهیج وجذاب تر گردد .

در سال ۲۰۰۷ تیمی از تصویربرداران در طول
مسیر با اتومبیل مجهز به تجهیزات پرتابل تصویربرداری مهیای ثبت زیباترین و
مهیج ترین تصاویر OBC تا آن سال شد . صدای دالبی استریو و تصویر Wide با
کیفیتی بالاتر از ویژگی های تصویربرداری در دوران خود به شمار می آمد .
دراین دوره باران های شدیدی مسابقات را همراهی می کرد  و  بر   دشواری  های
آن می افزود .

در هر دوره بر تعداد شرکت کنندگان افزوده
می شود . در سال ۲۰۰۸ علاوه بر تیم هایی که از کشورهای اصلی شرکت کننده در
OBC بودند از ونزوئلا و لهستان نیز تیم هایی برای شرکت در این دوره اعلام
آمادگی کردند .OBC  دیگر بین المللی شده بود و در طول ۸ روز رقابت دشوار در
مسیرهای صعب العبور این رویداد مهم با ۸ دوربین مختلف تصویربرداری و برای
علاقمندان آماده سازی می شد . سال ۲۰۰۸ را می توان تولد ۱۰ سالگی OBC نیز
نامید .

در سال ۲۰۰۹ و آغاز دهه ی دوم برگزاری OBC
تغییراتی در کلیه ی مراحل آن دیده شد. مسیرها به گونه ای طراحی شدند که
علاوه بر دشواری ، سرعت نیز درآن قابل دسترس گردد. فیلم برداری به صورت HD و
با ۵ دوربین برای هر اتومبیل از نکات برجسته ی این دوره به حساب می آید .
در سال ۲۰۱۰ ، عبوری پیروزمندانه از ۱۸ مرحله در طول ۷ روز سخت و نفس گیر
قهرمان را تعیین می کرد .

 نکته ی جالب و تأمل برانگیز در مورد تمام
دوره های OBC ، از روز نخست تا به امروز این است که شرکت کنندگان تنها
باید از  اتومبیل های خاصی برای شرکت در این مسابقات استفاده کنند .
اتومبیل هایی که شاید ۴۰ سال از تولدشان می گذرد . لندرور ، رنجرور،
لندکروزرFj40  ، نیسان پاترول و بسیاری از خودروهایی که با انجام تغییرات و
ارتقاء سطح قدرت و توانشان ، مقام آوران اصلی در این رقابت جانانه بوده
اند . و این انتخاب نشان از استقامت و پایداری این خودروهای سالخورده نسبت
به مدل های به روز و جدید همان برندها دارد . وجود شاسی مجزا ، امکان انجام
تغییرات مختلف در سیستم های فنی ، در دسترس بودن و وجود فضای لازم و کافی
برای تغییرات همه و همه باعث گردیده است که برترین انتخاب در این میدان
همین خودروها باشند .

در سال ۲۰۱۱ ، OBC در منطقه ای دورافتاده
که پر بود از مسیرهای صعب العبور و دشوار ، در نیوسات ویلز برگزار شد .
مراحل رقابت از تپه های شنی غول پیکر ، دره های پوشیده از سنگ های بزرگ و
غیرقابل عبور ، مسیرهایی مملو از گل و لای چسبناک ، رودخانه های عمیق با
بستر سست، مسیرهای بیابانی خاک آلود ، شن و ماسه و به طور کلی مجموعه ای از
موانع طبیعی صعب العبور تشکیل شده بود. سرعت در این دوره به حداقل رسیده
بود و مهارت راننده اصلی ترین عامل برد هر تیم شرکت کننده در نظر گرفته شده
بود .

اجتماع شرکت کنندگان در محل مقرر برای
بازرسی نهایی فنی اتومبیل ها بسیار چشمگیر است. بازرسی نهایی موتور ،
گیربکس ، سیستم تعلیق ، وینچ و وسایل ضروری و مورد نیاز از     اصلی ترین
موارد بازرسی در این محل است .

در مسیرهای بیابانی که مملو از شن روان و
ماسه بادی هستند ، نسبت وزن به قدرت و توان موتور و نیز سیستم تعلیق نرم تر
و همچنین انتقال قدرت سبک تر و تقسیم وزن نزدیک تر به ۵۰-۵۰ و وزن پایین
تر کلید اصلی موفقیت می باشد .

عبور از مسیرهایی که از آب و گل چسبناک
انباشته است بسیار دشوار بوده و تقریباً تمام تیم های شرکت کننده با آن دست
به گریبان هستند . اسنورکل مناسب و وینچ قدرتمند عامل موفقیت و عبوری بی
دردسرتر از این مراحل به شمار می آید.

در مراحلی که در مراتع چند هزار مایلی در
دورافتاده ترین نقاط استرالیا برگزار می شود ، شرکت کنندگان به ۲ گروه
تقسیم شده و طبق برنامه ای معین به سمت اهداف از پیش تعیین شده حرکت خود را
آغاز می کنند . حرکت در ۲۰ ساعت از شبانه روز در چنین مسیرهایی بسیار خسته
کننده و طاقت فرساست .

هر روز شامل ۴ مرحله ی ویژه است . حرکت در
رودخانه و مسیرهای گل آلود در billabongs ، وینچ کشی در دیواره های تعیین
شده ، جهت یابی و حرکت در شب به وسیله ی GPS و حرکت در مسیرهای بیابانی ،
شن و ماسه ای با سرعت بالا و در مسیرهای مشخص به صورت تایم تریل .

در ادامه با توجه به عملکرد و زمانهای ثبت
شده در مراحل قبل ، شرکت کنندگان به گروه های کوچک تری تقسیم شده و مسابقه
وارد مرحله ی تازه ای می شود . مراحلی با آدرنالین و هیجان بالا. موانع
مصنوعی تعبیه شده ، چاله های آب عمیق و دیوارهای مصنوعی به شکل تانکرهای
حمل گاز که از مشکل ترین موانع OBC محسوب می شود .

پس از اتمام مراحل مختلف و جمع آوری  way
point ها ، عبور از نواحی عمیق مملو از گل و لای چسبنده ،  استفاده از وینچ
را اجباری می کند. همچنین استفاده ی دقیق از GPS در این مراحل بسیار لازم و
مهم می باشد .

پس از به پایان رساندن موفقیت آمیز شرکت
کنندگان در مراحل پیشین ، در روز ششم آزمایشی دیگر پیش روی آن هاست و آن
حرکت به سمت خط پایان در مسیری خاک آلود با پستی ها و بلندی های متعدد و
رسیدن به بسترخشک رودخانه و عبور از این مسیر صعب العبور است که در
انتظارشان می باشد .

در ادامه نیز مرحله ی عبور از تپه های شنی
و ماسه ای است که به واقع غیر قابل عبور هستند . گرمای هوا نیز بر سختی
های طاقت فرسای این مرحله می افزاید .

اشتراک:

درباره نویسنده

نظر خود را بیان کنید

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.